Onthaal Toeristische dienst Cultuurverleden

Van een bescheiden naar een prestigieuze uitstraling

De eerste sporen van menselijke aanwezigheid dateren uit de 6de eeuw voor onze jaartelling en zijn aangetroffen op de uitloper van de bergen waarop de Cité is gebouwd. Omstreeks 300 v. Christus werden de Iberiërs uit de Languedoc ingelijfd door de Tectosagen. In 122 v. Christus veroverden de Romeinen de Provence en Languedoc. Ze versterkten de vesting en gaven er de naam Carcaso aan. Zij beheersten de hele regio tot halverwege de 5de eeuw. Vervolgens werden de Wisigoten heer en meester over Spanje en Languedoc, en van 460 tot 725 heersten zij over de Cité. In het voorjaar van 725 wordt de Cité door de Sarrazijnen veroverd. Ze worden in 759 verjaagd door Pepijn de Korte, koning der Franken. Na de dood van Karel de Grote valt het rijk uiteen en begint het feodale tijdperk. Met het vorstenhuis Trencavel dat van 1082 tot 1209 over de stad heerst, komt Carcassonne tot grote bloei.

De kruistocht

Tijdens dit roemrijke tijdperk kon het katharisme zich snel ontwikkelen. Raymond Roger Trencavel, burggraaf van Carcassonne (1194-1209) die de ketterij op zijn grondgebied tolereerde en beschermde, werd als eerste het slachtoffer van de door Paus Innocentius III ingestelde kruistocht. Op 15 augustus 1209 was na een bezetting van vijftien dagen alles voorbij. De Cité en het grondgebied van de Trencavel-dynastie werden toegekend aan Simon van Montfort en vervolgens in 1224 aan de koning van Frankrijk.

Verwoest en heropgebouwd

Vanaf het moment dat de Cité onderdeel is geworden van het koninkrijk, gaat ze een heel andere toekomst tegemoet. Onder de opeenvolgende koningen Lodewijk XIV, Filips de Stoute en Filips de Schone krijgt de Cité het uiterlijk zoals wij dat nu kennen. Aan de linkeroever ontstaat in 1262 een nieuw stadje, de Bastide Saint-Louis, die in 1355 door toedoen van de Zwarte Prins afbrandt, maar meteen weer wordt opgebouwd. Het nieuwe stadje bruist van leven terwijl de Cité haar rol van koninklijke vesting behoudt.

Het einde van de vesting

Door het gebruik van nieuwe oorlogsmiddelen als buskruit en kanonnen, maar vooral omdat de Frans-Spaanse grens in 1659 na de ondertekening van de Vrede van de Pyreneeën een stuk naar het zuiden opschuift, zet het verval van de Cité langzaam in. In de 18de eeuw is het een armoedige wijk geworden, gelegen buiten het stadscentrum dat dankzij de wijn- en lakenhandel welvarend was geworden. Dankzij de gezamenlijke inspanningen van Jean-Pierre Cros-Mayrevieille, een erudiete inwoner van Carcassone, de schrijver de Mérimée en de bekende architect Viollet-le-Duc, kon de Cité van de sloophamer worden gered en genieten vandaag duizenden bezoekers van de meest volmaakte vestingstad van Europa.

Naar het menu

Site Officiel de l'Office de Tourisme et de la ville de Carcassonne - www.carcassonne.org